Historia:
Początki Biblioteki sięgają czasów Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego (1816 r.)
Początkowo była organizacyjnie związana z uczelnią, od marca 1818 r. została usamodzielniona i zyskała charakter biblioteki publicznej. Jej pierwszym dyrektorem został wybitny leksykograf Samuel Bogumił Linde, a podbibliotekarzem (czyli zastępcą dyrektora) był Joachim Lelewel. Bibliotekę umieszczono w Pałacu Kazimierzowskim, w siedzibie uczelni. Zbiory biblioteczne miały przede wszystkim charakter humanistyczny. Bieżącą produkcję wydawniczą z terenu Królestwa Polskiego zapewniał Bibliotece egzemplarz obowiązkowy, do którego uzyskała prawo w 1819 r. Przez lata biblioteka przeszła bardzo wiele. Zamknięta po upadku powstania listopadowego (1831 r.), wznawia działalność w 1862 r. (pod nazwą Szkoły Głównej reaktywowano w Warszawie Uniwersytet wraz z biblioteką, która przyjęła nazwę Biblioteki Głównej), rozgrabiona przez opuszczających Warszawę Rosjan i ponowne odtworzenie instytucji wraz z z odrodzeniem polskiego Uniwersytetu w Warszawie. 1915 r.) W chwili wybuchu II wojny światowej biblioteka posiadała ok. miliona jednostek zbiorów. W 1940 r. biblioteki: Narodową, Uniwersytecką i Ordynacji Krasińskich połączono tworząc Staatsbibliothek Warschau. Przez cały okres okupacji Biblioteka nielegalnie udostępniała zbiory działającym w Warszawie tajnym uniwersytetom Warszawskiemu i Poznańskiemu. Straty wojenne Biblioteki Uniwersyteckiej były bardzo poważne, nie tyle ze względu na liczebność utraconych zbiorów co na ich wartość. W styczniu 1945 r. przystąpiono do zabezpieczania i porządkowania Biblioteki. W pierwszych latach powojennych Biblioteka głównie skupiła się na rewindykacji swoich zbiorów oraz na przejmowaniu księgozbiorów porzuconych, głównie poniemieckich i podworskich. W 1990 r. rząd Tadeusza Mazowieckiego podjął decyzję, aby dochody z wynajmu gmachu byłego KC PZPR przeznaczyć na budowę nowej siedziby Biblioteki. W 1993 r. rozpisano konkurs architektoniczny na nowy gmach Biblioteki. Pierwszą nagrodę oraz wskazanie do realizacji uzyskał projekt architektów Marka Budzyńskiego i Zbigniewa Badowskiego. Oddanie Bibliotece i społeczności akademickiej nowego gmachu na Powiślu otworzyło nowy etap w dziejach Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie.
Budynek i ogrody:
Nowy budynek Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie zdobył liczne, prestiżowe nagrody i wyróżnienia w wielu konkursach architektonicznych. Koncepcja, łącząca funkcjonalność nowoczesnej biblioteki, szacunek dla ukształtowania Skarpy Wiślanej oraz fascynację przenikaniem się kultury i natury znalazła wyraz w gmachu o zaskakującej różnorodności. Elewacji od ulicy Dobrej nadano monumentalny charakter poprzez instalację ośmiu tablic (4 x7 m) zwieńczonych fryzem z napisem Biblioteka Uniwersytecka. Tablice symbolizujące strony ksiąg prezentują fragmenty tekstów: staropolskiego Wykładu cnoty Jana Kochanowskiego, staroruskiej Powieści minionych lat z początku XII w., greckiego Fajdrosa Platona, arabskiej Księgi Zwierząt Al-Dżahiza, hebrajskiej Księgi Ezechiela), sanskryckiej Rygwedy oraz dwóch notacji: matematyczno-fizycznej i muzycznej (z Etiudy b-moll Karola Szymanowskiego). Całość została wykonana ze spatynowanej miedzi, a jej zielony kolor harmonizuje z elementami zewnętrznymi gmachu – „wspinającym” się na dach ogrodem oraz elewacjami, które pokryto miedzianymi siatkami, dającymi oparcie pnączom oraz taflami szkła, w których odbija się roślinność.
W 2004 r. przed wejściem do budynku ustawiono przeniesiony z dawnego gmachu fragment stalowej konstrukcji magazynowej. Ten jedyny w Polsce przykład XIX-wiecznego rusztu bibliotecznego stał się symbolicznym łącznikiem między przeszłością a współczesnością.
Wejście do Biblioteki z krytego pasażu, zwanego „uliczką”, wieńczy symbol BUW: otwarta księga z patynowanego brązu z napisem Hinc omnia (stąd wszystko). Na szczycie schodów prowadzących do holu katalogowego na poziomie 1 wznoszą się cztery kolumny z betonu z rzeźbami autorstwa Adama Myjaka, przedstawiającymi wybitnych polskich filozofów szkoły lwowsko-warszawskiej: Kazimierza Twardowskiego, Jana Łukasiewicza, Alfreda Tarskiego i Stanisława Leśniewskiego; inskrypcje zdobiące kolumny zawierają fragmenty tekstów z ich prac.
Ogród na dachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie jest jednym z największych i najpiękniejszych ogrodów dachowych w Europie. Jest on bardzo popularnym miejscem odpoczynku studentów, mieszkańców Warszawy i turystów. Jego scenerię wykorzystują organizatorzy koncertów i happeningów, kina letniego i gier miejskich. Ogród składa się z dwóch części: górnej (o powierzchni 2000 m2) i dolnej (o powierzchni 15000 m2), gdzie główną atrakcję stanowią staw, fontanna oraz granitowe rzeźby Ryszarda Stryjeckiego z cyklu Szkic sytuacyjny, nawiązujące do motywów kosmologicznych.
Z dachu zwiedzający mogą podziwiać panoramę miasta i widok na Wisłę oraz bogactwo roślin zestawionych według kolorystycznych dominant. Złota skomponowana jest z żółto i pomarańczowo kwitnących krzewów, m.in. forsycji i pnączy, srebrna jest obsadzona srebrzystolistnymi wierzbami, biało kwitnącym pięciornikiem krzewiastym, a także kosodrzewiną, tawułą norweską, płożącą irgą i jałowcem. Barwę karminową reprezentują różowo i czerwono kwitnące krzewy: krzewuszka cudowna, lilak Meyera, powojnik alpejski i irga. W lecie kwitną róże okrywowe odmiany Super Dorothy. Kompozycja jest obramowana miniaturowymi jabłoniami. Ogród od strony ulicy Dobrej staje się powoli ogrodem niebieskim. Jego ozdobą są powojniki bylinowe: płożący Arabella, który kwitnie od czerwca do września i pięknie pachnący powojnik Cassandra; uzupełnia je irga płożąca. Wejście na dach od strony ogrodu, tzw. pochylnię obsadzono niebiesko kwitnącym i wiecznie zielonym barwinkiem. Wznoszącą się nad świetlikiem altanę oplata winobluszcz pięciolistny odmiany Troki. Ta niezwykle odporna na mróz odmiana znaleziona na Litwie przebarwia się na jesieni na kolor purpurowy. Obszary ogrodu połączone są kładkami, ścieżkami, mostkami i pergolami, na których rosną winorośl Zilga, hortensja pnąca i powojnik.
source: www.buw.uw.edu.pl
Skrzynka:
Przejdź się ulicą Dobrą i odnadź wspomniane w opisie tablice. Na jednej - matematyczno-fizycznej - znajduje się rozwinięcie dziesiętne pewnej znanej stałej matematycznej. Liczby w kwadratowych nawiasach oznaczają kolejne pozycje cyfr po przecinku tej stałej. Wskażą Ci one miejsce ukrycia skrzynki finałowej.
Na miejscu zachowaj szczególną dyskrecję. Szukaj magnetyka w "tym" kolorze, który udaje coś czym nie jest. Rozmiar skrzynki: mała.
Skrzynka jest dobrze widoczna - nie dotykaj ani nie odkręcaj elementów pobliskiej konstrukcji.
Cache:
Walk along Dobra Street and find large metal signs. On one - mathematical-physical - there is a decimal development of a certain known mathematical constant. The numbers in square brackets represent the successive positions of the digits after the decimal point of the constant. They will show you where the final box is hidden.
Be particularly discreet on the spot. Look for a magnetic in "that" color, who pretends to be something that is not. Cache size: small.
The container is clearly visible - do not touch or unscrew parts of nearby constrution.
N 52° 14. [[4]] [[6]] [[9]]
E 021° 01. [[2]] [[11]] [[13]]