Dwór został wybudowany w połowie XIX wieku. Na przełomie XIX i XX wieku odbył się jego remont, w trakcie którego na elewacjach pojawił się nowy, snycerski detal. Możliwe, że remont połączony był z rozbudową dworu. W XVIII wieku miejscowy majątek należał do kościoła. XIX i XX wieku to czas częstych zmian właścicieli pochodzenia żydowskiego, niemieckiego i polskiego. Dwór należał w tym czasie między innymi do Lejzera Blasa, do 1909 roku Józefa Wilforta. W tym samy roku dwór przeszedł w posiadanie Otmara von Erdmana oraz Lejba Moszkowicza Blanka. W roku 1921 majątek zmienił właściciela na Aleksandra Kawińskiego a następnie Józefa Kawińskiego. Ziemie liczyły wówczas 175 hektarów. Obecnie dwór jest zamieszkały przez kilka rodzin i pozostaje w bardzo złym stanie technicznym. W okolicy znajduje się zdziczały park.
Dwór drewniany i oszalowany, posadowiony na planie prostokąta, o regularnej bryle. Parterowy, podpiwniczony, z użytkowym poddaszem nakrytym dachem dwuspadowym. W połaciach krytych blachą symetrycznie rozmieszczone facjatki. Elewacja frontowa 11 (?) osiowa z jednoosiowym drewnianym gankiem umieszczonym centralnie. Ganek wsparty na dwóch drewnianych słupkach, zwieńczony trójkątnym szczytem i nakryty daszkiem dwuspadowym. Elewacja o bogatym wystroju architektonicznym. Osie podzielone drewnianymi lizenami, okna dekorowane płaskimi opaskami oraz trójkątnymi naczółkami, w ganku wykorzystano elementy dekoracji laubzegowej. Wystroju architektonicznego dopełnia oszalowanie elewacji. Całość skomponowana w duchu klasycyzmu przetłumaczonego na język budownictwa drewnianego.
(Opis za stroną http://www.polskiezabytki.pl)
CACHE
Skrytka to standardowa "petka" rozbudowana o magnesy. Bardzo prosimy o staranne odłożenie kesza w to samo miejsce