Pałac powstał na początku lat 20. XX w. w miejscu dawnego dworu szlacheckiego. Autor przebudowy nie jest znany. Od 1890 do 1939 r. majątek należał do rodziny Czarneckich. Hrabia Józef Czarnecki rozbudował dwór o wyższy człon północny uzyskując rezydencję o bardzo klasycystycznej formie. Elewacje były tynkowane i wsparte na kamiennym cokole. Kondygnacje korpusu północnego rozdzielone zostały profilowanym gzymsem kordonowym. Północna fasada została zaprojektowana w układzie pięcioosiowym, symetrycznym. Znajdowały się tam dekoracje sztukatorskie oraz herby właścicieli Prus III i Pilawa. Środkowa część zwieńczona została attyką z wazonem. Wejście główne stanowiła wnęka, sklepiona konchowo i ujęta w parę kolumn. Symetrycznie po dwóch stronach bryły od wschodu i zachodu były dwie przybudówki z tarasami widokowymi. Budynek w nowym kształcie litery „L” posiadał, na połączeniu dwóch skrzydeł, dwukondygnacyjną salę balową przykrytą kopułą. Od strony południowo-zachodniej znajdował się półokrągły taras przylegający do sali balowej. W części wyższej układ wnętrz reprezentacyjnych był symetryczny. Na osi znajdowała się nisza wejściowa, hol z drewnianym wiatrołapem i dwukondygnacyjna sala balowa. Symetrycznie po wschodniej i zachodniej stronie zaprojektowane zostały dwie sale. W jednej z nich, jadalnia z drewnianym sufitem kasetonowym, z malowanymi przez żonę Zygmunta Czarneckiego, herbami szlacheckimi rodziny Potockich. Reprezentacyjny charakter budynku podkreślały od wschodniej i zachodniej strony, przybudówki z tarasami. Znajdowały się tam oranżeria i kredens. W korpusie głównym na piętra prowadziły drewniane dębowe schody. W piwnicach budynku znajdowały się pomieszczenia gospodarcze takie jak: kotłownia, kuchnia oraz murowana studnia, spełniająca w pałacu ważną rolę odprowadzenia wody gruntowej na zewnątrz, do systemu rowów melioracyjnych.
W 1946 roku, na mocy reformy rolnej, zniszczony i ograbiony przez wojska radzieckie majątek, został przejęty przez Skarb Państwa. Pierwszym zarządcą i gospodarzem została miejscowa SKR. W pałacu mieściły się biura i mieszkania pracowników. W 1991 roku pałac kupił prywatny przedsiębiorca. Częściowa zmiana pokrycia dachowego nie uchroniła jednak obiektu od dalszej dewastacji
Park krajobrazowy
Założony w 1 poł. XIX w. zajmował 4,18 ha a wraz z sąsiednim kompleksem leśnym – 10,81 ha. Do parku prowadziły dwa wjazdy od strony wschodniej. Pierwszy wjazd łączył pałac z folwarkiem. Zachowały się przy nim dwa murowane słupy bramy z furtką, zwieńczone kulą i wazonem. Drugi wjazd prowadził aleją lipową z Koźmińca pod główny podjazd i wejście do pałacu. Wśród starodrzewia najliczniej występowały lipy drobnolistne, dęby szypułkowate, dęby czerwone, modrzew europejski, jesiony, graby i świerk pospolity o walorach pomnikowych. W części leśnej znajdował się staw w kształcie karpia, który gromadził wodę z układu rowów melioracyjnych a jednocześnie był ozdobą założenia parkowo – leśnego.
Do dziś zachowało się tylko 1,5 ha parku.
ENG - google translate
The palace was built at the beginning of the 1920s in the place of the former gentry court. The author of the reconstruction is unknown. From 1890 to 1939, the estate belonged to the Czarnecki family. Count Józef Czarnecki extended the manor by a higher northern section, obtaining a residence with a very classicist form. Facades were plastered and supported on a stone plinth. The floors of the northern body were separated by a profiled cordon cornice. The northern façade has been designed in a five-axis, symmetrical layout. There were stucco decorations and coats of arms of owners Prus III and Pilawa. The middle part was topped with an attic with a vase. The main entrance was a niche, vaulted in a conch shape and enclosed in a pair of columns. Symmetrically on two sides of the block from the east and west there were two outbuildings with viewing terraces. The building, in a new shape of the letter "L", had, at the junction of two wings, a two-storied ballroom covered with a dome. On the south-western side there was a semicircular terrace adjacent to the ballroom. In the upper part, the layout of the representative interiors was symmetrical. On the axis there was an entrance niche, a hall with a wooden vestibule and a two-story ballroom. Symmetrically on the east and west side two rooms have been designed. In one of them, a dining room with a wooden coffer ceiling, painted by the wife of Zygmunt Czarnecki, coats of arms of the Potocki family. The representative character of the building was emphasized from the east and west side, outbuildings with terraces. There was an orangery and a sideboard there. In the main body, a wooden oak staircase led to the floors. In the basement of the building there were utility rooms, such as a boiler room, kitchen and a stone well, which fulfilled in the palace an important role of draining ground water to the outside, to the system of drainage ditches.
In 1946, under the agrarian reform, the Soviet property, destroyed and plundered by the Soviet army, was taken over by the State Treasury. The first manager and host was the local SKR. In the palace there were offices and flats of employees. In 1991, the palace was bought by a private entrepreneur. Partial change of the roofing material did not protect the building from further devastation
Landscaped park
Founded in the first half. In the 19th century, it occupied 4.18 ha and together with the neighboring forest complex - 10.81 ha. Two entrances from the eastern side led to the park. The first entrance was connected with a palace and a farm. Two brick gateposts with a gate, topped with a ball and a vase, have been preserved near it. The second entrance was through a lime tree alley from Koźmińc to the main driveway and the entrance to the palace. Amongst old trees, the most numerous were small-leaved limes, pedunculate oaks, red oaks, European larch, ashes, hornbeams and spruce with monumental qualities. In the forest part there was a pond in the shape of a carp, which accumulated water from the system of drainage ditches and at the same time was the pride of the park and forest establishment.
Only 1.5 ha of the park have been preserved to this day.