Młotek sądowy
Soudní kladívko
Judicial gavel
WYROK już zapadł... (LIST SĄDOWY)
To jest skrytka typu letterbox hybrid (skrzynka pocztowa na listy), czyli zawiera własną pieczątkę, której nie wolno zabierać. Zadanie jest dostępne tutaj (kliknij). Pomyśl, poszperaj, przeszukaj i rozwiąząć znajdującą się tam zagadkę.
Toto je hybrid poštovní schránky, tj. obsahuje vlastní razítko, které nesmí být pořízeno. Úkol je k dispozici zde (klikněte) . Tam přemýšlejte, hledejte, hledejte a řešte.
This is a letterbox hybrid, i.e. it contains its own stamp, which must not be taken. The assignment is available here (click) . Think, search, search and solve the puzzle there.
KRÓTKA HISTORIA SĄDOWNICTWA
Sąd – we współczesnych demokratycznych systemach prawnych jest niezawisłym organem państwowym, powołanym do stosowania prawa w zakresie rozstrzygania sporów między podmiotami pozostającymi w sporze, a także decydowania o przysługujących uprawnieniach oraz dokonywania innych czynności określonych w ustawach lub umowach międzynarodowych. Wyposażony jest w atrybut niezawisłości (nie podlega innym organom władzy) i funkcjonuje w szczególnej, procesowej formie. Historia sądów i sądownictwa łączy się bezpośrednio z historią ludzkości, gdyż ludzie od niepamiętnych czasów popadali w konflikty ze sobą i próbowali je na różne sposoby rozwiązywać. Najprostszym sposobem rozwiązywania konfliktów były rozwiązania siłowe, jak wojny czy zabójstwa niewygodnych członków społeczności. Z czasem, w miarę rozwoju myśli ludzkiej tego typu rozwiązania zostały zepchnięte na bok, a w ich miejsce pojawiły się próby rozwiązywania konfliktów na drodze pokojowej. Początkowo takie spory rozwiązywały osoby posiadające szczególne cechy (przede wszystkim doświadczenie życiowe), jednak z biegiem czasu funkcje te przejęły wyspecjalizowane organy państwowe. W zależności od tradycji rodowych oraz rodzaju plemienia władzę sprawował wódz (dux lub rex) albo rada starszych. Osoby te posiadały pełnię władzy i jednym z atrybutów tej władzy była właśnie władza sądownicza. W Sparcie władzę sądowniczą sprawował król. Z czasem, ograniczając królom spartańskim władzę (w czasach świetności Sparty było zawsze równocześnie dwóch królów, ale pełnili oni jedynie funkcje religijno-kapłańskie) ich funkcje sądownicze przejęła geruzja i eforowie. Sprawy cywilne (w dzisiejszym rozumieniu) rozpatrywali eforowie, a sprawy karne – geruzja i eforowie łącznie. W początkowym okresie Ateny, podobnie jak Sparta były monarchią. W okresie tym władzę sądowniczą sprawował król. Z czasem arystokracja przejęła władzę sądowniczą od króla na rzecz, znajdujących się w jej rękach najwyższych urzędników – archontów. Powstał Areopag, organ, który składał się z byłych archontów i orzekał w sprawach o najcięższe zbrodnie np. umyślne zabójstwo. Sąd Efetów w składzie 51 sędziów orzekał w sprawach zabójstw. Zgromadzenie Ludowe, było właściwe w sprawach o przestępstwa przeciwko państwu. Sąd jedenastu (hendeka), właściwy ds. rozbójników, nocnych złodziei, świętokradców itp. Sąd Czterdziestu (tetrakonta) właściwy w sprawach drobnych oraz Sąd Heliastów, wprowadzony przez Solona o powszechnym charakterze, złożony z 6000 członków losowanych spośród obywateli ateńskich o dobrej opinii, którzy ukończyli 30 lat. W starożytnym Rzymie rozróżnić należy trzy okresy: monarchii, republiki i cesarstwa. W okresie monarchii władzę sądowniczą sprawowali królowie. W okresie republiki władzę sądowniczą (iurisdictio) sprawował konsul. Z racji tego, że konsulowie w Rzymie kierowali całym państwem w roku 367 p.n.e., by odciążyć urząd konsularny powołano urząd pretora. Pretorzy czuwali nad prawidłowym przebiegiem procesu sądowego i udzielali ochrony pozaprocesowej (np. udzielali opiekunów osobom ułomnym). Same rozstrzygnięcia zapadały przed sędziami (iudex / arbiter), którymi były osoby wybierane przez strony. W drobnych sprawach podczas targowisk spory rozstrzygali edyle kurulni. W okresie cesarstwa następowało systematyczne odbieranie władzy sądowniczej pretorom na rzecz innych urzędników podporządkowanych hierarchicznie cesarzowi. Magistratury reprezentowały bowiem autorytet cesarza i mogły egzekwować werdykt przymusem państwowym. Dodatkowo każda sprawa mogła trafić do urzędnika wyższego stopniem drogą apelacji, a nawet do cesarza. Nie można przecenić roli procesu rzymskiego w kształtowaniu prawa w Europie. Sądy, jakie znamy, pochodzą w prostej linii od organizacji sądownictwa w starożytnym Rzymie. Podstawą naszego postępowania sądowego jest bowiem proces rzymski, a wygląd sal rozpraw polskich sądów przejęty jest wprost od rzymskich pretorów urzędujących na forum. Z racji tego, że najczęstszą formą rządów w średniowieczu była monarchia, władza sądownicza skupiała się właśnie w rękach monarchy. Władcy czasem przekazywali część swoich kompetencji sądowniczych urzędnikom (np. w Polsce takimi urzędnikami byli kasztelanowie). Cechą charakterystyczną średniowiecza było to, iż odrębne stany miały odrębne sądownictwo. W miarę wzrostu ilości spraw następowało dalsze przekazywanie kompetencji na rzecz „typowych” organów sądowniczych – sądów. W Polsce były to przede wszystkim: sądy ziemskie, grodzkie i podkomorskie. Nadal jednak najwyższym sędzią pozostał król. W czasach nowożytnych następowało stopniowe ograniczanie roli monarchów w sprawowaniu władzy sądowniczej na rzecz organów samodzielnych, niepodlegających władzy monarszej. W Polsce takim organem był Trybunał Koronny, a w Anglii np. Izba Lordów (dla określonych rodzajów spraw).
KRÁTKÁ HISTORIE SOUDU
Historie soudů a soudnictví je přímo spojena s historií lidstva, protože lidé od nepaměti se mezi sebou střetli a snažili se je různými způsoby řešit. Nejjednodušší způsob řešení konfliktů bylo použití silových řešení, jako jsou války nebo zabíjení nepohodlných členů komunity. V průběhu času, jak se lidské myšlení vyvíjelo, byla taková řešení odsunuta stranou a na jejich místě se objevily pokusy vyřešit konflikty pokojnými prostředky. Zpočátku byly tyto spory řešeny lidmi se zvláštními charakteristikami (především životní zkušeností), ale postupem času tyto funkce převzaly specializované státní orgány. V závislosti na rodinné tradici a typu kmene vykonal moc náčelník (dux nebo rex) nebo rada starších. Tito lidé měli plnou moc a jedním z atributů této moci bylo pouze soudnictví. Ve Spartě král vykonával soudní moc. Časem, omezujícím moc spartských králů (v dobách Spartinovy nádhery vždy existovaly vždy dva králové, ale plnili pouze náboženské a kněžské funkce), byly jejich soudní funkce převzaty gerusií a eforemi. O občanských věcech (v dnešním porozumění) uvažovali Ephorians a trestní případy Gerus a Ephorians dohromady. V časném období, Athény, jako Sparta, byla monarchie. Během tohoto období král vykonával soudní moc. Aristokracie časem převzala od krále soudnictví ve prospěch nejvyšších úředníků - archonů. Byl vytvořen Areopagus, který byl tvořen bývalými archony a rozhodoval o případech nejzávažnějších zločinů, např. Úmyslné vraždy. O věcech vražd rozhodoval soud Efety složený z 51 soudců. Lidové shromáždění bylo kompetentní v případech zločinů proti státu. Jedenáctý soud (hendeka), příslušný pro lupiče, noční zloději, lupiče atd. Čtyřicet (tetrakonta) příslušný v méně závažných případech a soud Heliastów, představený Solonem univerzální povahy, složený z 6000 náhodných členů z dobrých občanů Athén jsou starší 30 let. Ve starém Římě je třeba rozlišovat tři období: monarchii, republiku a říši. Během monarchie králové vykonávali soudní moc. Během republiky soudní moc (iurisdictio) vykonával konzul. Vzhledem k tomu, že v roce 367 př. Nl ovládali konzulské úřady celý stát, byl úřad proroka ustanoven, aby konzulární úřad uvolnil. Předsedové vlády dohlíželi na řádný průběh soudního řízení a poskytovali mimosoudní ochranu (např. Poskytovali strážci vadnému). Stejná rozhodnutí byla učiněna před soudci (iudex / rozhodčí), kteří byli lidmi volenými stranami. V malých záležitostech během trhů byly spory urovnány kurulem. Během říše došlo k systematickému odstraňování soudní moci z praetorů dalším úředníkům podřízeným císaři. Magistéria představovala autoritu císaře a mohla vynutit rozsudek státní nátlakem. Kromě toho se každý případ mohl dovolovat vyššímu úředníkovi odvoláním a dokonce i císaři. Role římského procesu při utváření práva v Evropě nelze přeceňovat. Soudy, jak je známe, pocházejí přímo z organizace soudnictví ve starém Římě. Základem našeho soudního řízení je římské soudní řízení a vzhled soudních sborů polských soudů je převzat přímo od římských praetorů na fóru. Vzhledem ke skutečnosti, že nejčastější formou vlády ve středověku byla monarchie, byla soudní moc soustředěna v rukou panovníka. Vládci někdy delegovali některé své soudní pravomoci na úředníky (např. Castellanové byli takoví úředníci v Polsku). Charakteristickým rysem středověku bylo to, že oddělené státy měly oddělené soudnictví. S rostoucím počtem případů se pravomoci nadále přenášely na „typické“ soudní orgány - soudy. V Polsku se jednalo především o soudy pozemní, městské a podmořské. Král však zůstal nejvyšším soudcem. V moderní době došlo k postupnému snižování úlohy monarchů při výkonu soudní moci ve prospěch nezávislých orgánů nepodřízených monarchistické moci. V Polsku byl takovým orgánem korunní tribunál a v Anglii např. Sněmovna lordů (pro určité typy případů). </ P>
SHORT HISTORY OF THE COURT
The history of the courts and the judiciary is directly connected to the history of humanity, since people from time immemorial have been in conflict with each other and tried to solve them in various ways. The easiest way to resolve conflicts was to use force solutions, such as wars or killings of uncomfortable community members. Over time, as human thought developed, such solutions were pushed aside, and in their place attempts to resolve conflicts by peaceful means appeared. Initially, such disputes were resolved by people with special characteristics (primarily life experience), but over time, these functions were taken over by specialized state bodies. Depending on the family tradition and the type of tribe, power was exercised by a chief (dux or rex) or a council of elders. These people had full power and one of the attributes of this power was just the judiciary. In Sparta, the king exercised judicial power. With time, limiting the power of the Spartan kings (in the times of Sparta's splendor there were always two kings at the same time, but they only fulfilled religious and priestly functions), their judicial functions were taken over by gerusia and the Ephorians. Civil matters (in today's understanding) were considered by the Ephorians, and criminal cases by the Gerus and Ephorians together. In the early period, Athens, like Sparta, was a monarchy. During this period, the king exercised judicial power. Over time, the aristocracy took over the judiciary from the king in favor of the highest officials - archons. An Areopagus was created, an organ that consisted of former archons and adjudicated in cases of the most serious crimes, e.g. intentional murder. The Efety Court, composed of 51 judges, ruled on homicide cases. The People's Assembly was competent in cases of crimes against the state. The court of eleven (hendeka), competent for robbers, night thieves, robbers, etc. The Court of Forty (tetrakonta) competent in minor cases and the Heliastów Court, introduced by Solon of a universal nature, composed of 6,000 random members from among good citizens of Athens they are over 30 years old. In ancient Rome, three periods should be distinguished: monarchy, republic and empire. During the monarchy, kings exercised judicial power. During the republic, the judicial power (iurisdictio) was exercised by the consul. Due to the fact that the consuls in Rome controlled the entire state in 367 BCE, the office of praetor was appointed to relieve the consular office. The prime ministers supervised the proper conduct of the trial and provided non-trial protection (e.g. providing guardians to the defective). The same decisions were made before the judges (iudex / referee), who were the people elected by the parties. In small matters during markets, disputes were settled by kurul. During the Empire, there was a systematic removal of judicial power from praetors to other officials subordinate to the emperor. The magisteriums represented the authority of the emperor and could enforce the verdict by state coercion. In addition, each case could have reached a senior official by appeal and even to the emperor. The role of the Roman process in shaping law in Europe cannot be overstated. The courts as we know them come straight from the organization of the judiciary in ancient Rome. The basis of our court proceedings is the Roman trial, and the appearance of the courtrooms of Polish courts is taken over directly from Roman praetors in the forum. Due to the fact that the most common form of rule in the Middle Ages was the monarchy, the judicial power was focused in the hands of the monarch. Rulers sometimes delegated some of their judicial powers to officials (e.g. castellans were such officials in Poland). A characteristic feature of the Middle Ages was that separate states had separate judiciary. As the number of cases increased, the competences continued to be transferred to "typical" judicial authorities - courts. In Poland, they were primarily: land, town and sub-sea courts. However, the king remained the supreme judge. In modern times, there has been a gradual reduction of the role of monarchs in exercising judicial power in favor of independent bodies not subject to monarch's power. In Poland, such a body was the Crown Tribunal, and in England, e.g. the House of Lords (for certain types of cases). </ P>
[Last listing update: 11.11.2019; unsaved]