Een van de aardigheden van de wijk Lunetten is dat het verleden nog in de wijk zichtbaar is. Bij het ontwerp van de wijk hebben bewoners en de gemeentelijke landschapsarchitect er destijds met succes voor gepleit. Neem plaats op het bankje en lees het verhaal van de Oud-Wulfse wetering.
De Oud-Wulfse wetering, nu de Oud Wulverbroekerwetering, ligt er zo gewoontjes bij maar daarachter schuilt het verhaal van de tijd dat rivieren vrijelijk een weg naar de zee zochten en zo een belangrijk deel van het Nederlandse landschap vormden
De wetering kennen we als een bescheiden watergang, maar ooit was deze een oude loop van de Kromme Rijn. De rivier was een periode de belangrijkste arm van de Rijn en meanderde door het gebied en liet zo een landschap van stroomruggen, (rest)geulen en kommen achter. De Kromme Rijn was tot en met de vroege middeleeuwen de manier om door het woeste landschap te reizen. Op de stroomruggen verrezen nederzettingen zoals Bunnik, Odijk, Werkhoven en Houten. Vanaf de rivier en (rest)geulen, waaronder de Oud Wulverbroekrwetering werden later de lager gelegen en nattere komgebieden ontgonnen.
Een van de stroomruggen is de Oud Wulvenbroekse stroomrug tussen de Achterdijk in Bunnik en de wijk Lunetten. Het gebied staat ook bekend als de Houtense vlakte. Ruim 1000 jaar voor Christus kwam dit gebied in ontwikkeling toen de Kromme Rijn er door heen stroomde.
(bronnen: "Tastbare tijd, cultuurhistorisch atlas provincie Utrecht", "Nota ekoesterd erfgoed Houten")
De rivier liep vanaf Vechten naar Fort bij Vechten, om vervolgens in een scherpe bocht ten oosten van Lunetten te stromen. Langs deze rivierloop bouwden de Romeinen het fort Fectio. De rivier was op zijn hoogtepunt 100 meter (!) breed en zeven meter diep.
Een deel van de rivier liep door het huidige bos Nieuw Wulven. In het ontwerp voor het bos is de rivierloop opgenomen; de rivier is opnieuw uitgegraven en zichtbaar gemaakt in het landschap.
Rond het begin van de jaartelling was het landschap op de Oud Wulvenbroekse stroomrug een gesloten bos met een rivier. De els was de dominante boomsoort. Halverwege de derde eeuw was het landschap kaal. De rivier verwordde tot een afgesloten restgeul. In de 11e, 12e en 13e eeuw werd de restgeul weer watervoerend. Deze was toen 25 meter breed.
De topografische kaarten tot kort aan de Tweede Wereldoorlog laten zien dat waar nu Lunetten is beplanting langs de wetering groeide. Die beplanting zie je niet meer op de kaart van 1948. Sindsdien was de wetering tot aan de bouw van Lunetten niet anders dan een bredere sloot tussen weilanden. Waar de cache is, kun je dit nog ervaren.
Ten noorden van Lunetten stroomt de wetering tussen het niemandsland van spoorwegen door naar het gebied van sportvelden tot aan fort Lunet I. Vandaar sluit het aan op de Kromme Rijn.
Ten zuiden van Lunetten kwam vroeger de wetering uit op de Waaische wetering, maar door de aanleg van de A12 stroomt het water via een verzamelpunt bij de snelweg Laagraven in.
Sta nu maar op en loop naar de cache :).
(met dank aan medecacher barnold uit "Utrechts verleden in vogelvlucht")