HISTORIA MIEJSCA
Początki
Pierwsza wzmianka o jakimkolwiek posterunku w tym miejscu pojawia się na planie schematycznym sieci kolejowej odrodzonej Rzeczypospolitej z 1924 roku. Figuruje tam nazwa Majdan (być może pochodząca od Majdanu Wrotkowskiego), zaś w przypisie do niej, możemy odczytać, że stacja jest czasowo nieczynna.
Na podstawie relacji świadków, podróżujących tą linią przed drugą wojną światową, z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy założyć, że był to rodzaj leśnej ładowni, być może ładowni z mijanką (linia była jednotorowa), tylko czasowo obsadzaną przez służbę ruchu. Relacje te były mało szczegółowe i ciężko właściwie byłoby wywnioskować, co dokładnie znajdowało się w omawianym miejscu.
Stacja
Od czasu okupacji niemieckiej historia Rur jest już mniej więcej jasna. Za docelowy kształt stacji odpowiadają właśnie władze okupacyjne. To Niemcy dobudowali drugi tor tej linii i to oni rozbudowali ładownię, czy też mijankę Rury do kształtu, w jakim pozostawała przez cały okres PRL, czyli stacji z dwoma torami głównymi i trzema dodatkowymi. W tym przypadku możemy mówić o informacjach sprawdzonych, bo od 1944 roku mamy już niepodważalne źródło historyczne w postaci zdjęć lotniczych.
Należy nadmienić, że o ile za budową nastawni stacji Rury stali Niemcy, wygląda na to, że budynek stacyjny, znajdujący się w połowie równi stacyjnej pochodził prawdopodobnie jeszcze sprzed wojny (to jego dokładny kilometraż wpisany jest na omówionym wcześniej schemacie z 1924 roku).
Jeśli chodzi o okres PRL, stacja Rury trwała we właściwie niezmienionej formie. Oczywiście dotyczyły jej pewne zmiany kosmetyczne, którym poddawana była cała linia kolejowa. Mowa tu o elektryfikacji w 1968 roku, czy zmianie sygnalizacji na świetlną w 1970 roku. Około roku 1976 w głowicy od strony Lublina dołożono dodatkowe przejście rozjazdowe pomiędzy torami zasadniczymi dopełniając tym samym przecinkę do formy pełnego trapezu.
Stacja Rury w latach 60. Widać nastawnię dysponującą Ry, semafory kształtowe i pociąg z lokomotywą ET21. Fot. Wojciech Turżański.
Czym właściwie była stacja Rury? Z punktu widzenia czysto ruchowego oczywiście stacją, choć nietypową, pełniącą praktycznie rzecz biorąc funkcję mijanki. Nie posiadała żadnej infrastruktury ładunkowej, ani infrastruktury dla ruchu pasażerskiego. Była swoistą rezerwą miejsca postojowego przed stacją Lublin. Miejscem przeformowywania składów i odstawiania wagonów na krótkotrwałe przechowanie, a także miejscem podmian lokomotyw w pociągach pokonujących lubelski węzeł kolejowy jedynie tranzytem. Ze względu na swe położenie, była szczególnie chętnie wykorzystywana do krótkotrwałego przechowywania pociągów wojskowych, zarówno polskich, jak i radzieckich, a czasem także przewożących wojska NRD na ćwiczenia do bratniego ZSRR.
Stacja Rury przestała istnieć wraz z Polską Rzeczpospolitą Ludową. W świetle spadających przewozów towarowych po prostu przestała być potrzebna i została zlikwidowana w 1989 roku. Prawie doskonale zgrało się to w czasie z rozbudową dzielnicy Czuby w kierunku południowym.
Posterunek odgałęźny
Z myślą o mieszkańcach tej dzielnicy odświeżono gierkowskie plany budowy w tym miejscu przystanku osobowego, co przypieczętowało los stacji, ale dało początek nowoczesnemu jak na tamte czasy posterunkowi odgałęźnemu. Posterunek odgałęźny Rury istniał przez 18 lat i nigdy nie doczekał się budowy przystanku, z myślą o którego obsłudze został skonstruowany. Posterunek Rury był tak naprawdę jedynie przejściem trapezowym pomiędzy torami szlakowymi, o tyle nietypowym, że w kierunku Warszawy posiadał także semafory wyjazdowe, które docelowo miały stać przy końcu peronu.
Nastawnia Ry za czasów istnienia posterunku odgałęźnego
Jako ciekawostkę można dodać, że posterunek posiadał prowizoryczne perony zbudowane z drewnianych podkładów kolejowych, które służyły do obsługi nastawni oraz pociągów roboczych i drezyn.
Posterunek odgałęźny, pomimo czasowej rezygnacji z budowy przystanku osobowego funkcjonował w tym miejscu aż do 2010 roku. Pełnił on bowiem bardzo ważną rolę, jako de facto posterunek odstępowy, upłynniający ruch pomiędzy Lublinem a Motyczem, gdzie ładowne pociągi z węglem z Bogdanki dopiero nabierały prędkości po postojach w Lublinie.
Niedługo po likwidacji posterunku, zburzona została nastawnia Ry, która stała przy jednym z najbardziej uczęszczanych przejść z osiedla do lasu.
Przystanek osobowy
Przystanek kolejowy Lublin Zachodni doczekał się realizacji dopiero w ramach kompleksowej modernizacji całej linii Lublin – Warszawa Wschodnia i funkcjonuje w omawianym miejscu od grudnia 2019 roku. Zatrzymują się na nim wszystkie pociągi pasażerskie, również dalekobieżne, dzięki czemu mieszkańcy Czubów mogą zaoszczędzić czas, nie musząc udawać się na stację Lublin Główny.
Więcej informacji o stacji Rury, posterunku odgałęźnym, przystanku, modernizacji linii kolejowej oraz okolicznych ciekawostkach znajdziesz na stronie www.rury.kolej.org.pl.
O KESZU:
Pudełeczko 300ml w maskowaniu leśnym. Po znalezieniu przykryj dobrze liśćmi, aby nie było go widać ;)
Z miejsca ukrycia skrytki, przed rokiem 1989 widzielibyśmy nastawnię wykonawczą Ry1, natomiast dziś oglądać możemy tam peron przystanku Lublin Zachodni.
Skrytka jest dostępna z leśnej drogi. Aby ją odnaleźć, nie trzeba zbliżać się do torów kolejowych. Jeśli jesteś po drugiej stronie torów, przejdź do lasu przejściem podziemnym na przystanku kolejowym.
Na starcie skrytka zawiera gadżety dla pierwszych znalazców.