POLSKI OPIS
Filigranowy pomocnik Legii, mierzący zaledwie 167 cm wzrostu, zadebiutował w reprezentacji 28 marca 1990 roku towarzyskim meczem z Jugosławią (0:0) w Łodzi. Po raz pierwszy drużyna narodowa zagrała na nieistniejącym już starym stadionie Widzewa. Premierowy występ w biało-czerwonych barwach rozpoczął od 77. minuty, zmieniając Romana Szewczyka. Miał wówczas 23 lata i 100 dni. Debiutował wśród takich zawodników, jak Krzysztof Warzycha, Jan Urban czy Dariusz Dziekanowski.
Kariera reprezentacyjna Pisza trwała 6 lat. Ale może to być mylące. Przez ten czas piłkarz Legii wystąpił w zaledwie 14 spotkaniach i zdobył tylko jedną bramkę (towarzyski mecz z Kostaryką 2:0). Ostatni raz w koszulce z orzełkiem na piersi wystąpił 2 czerwca 1996 roku. Na stadionie Dynama Moskwa Polska przegrała z Rosją 0:2. Przygodę z kadrą, bo to bardziej adekwatne określenie, kończył w otoczeniu byłych i ówczesnych kolegów z Legii: Macieja Szczęsnego czy Jacka Zielińskiego, a także utalentowanego 17-letniego Marka Saganowskiego z ŁKS-u Łódź. Nieudanego reprezentacyjnego rozdziału w swoim życiu Pisz żałuje najbardziej. „W kadrze musi być tak, że albo na kogoś stawiasz, albo nie. Kiedyś, za czasów Łazarka, reprezentacja grała na stadionie Olimpii Warszawa sparing z Legią. Jaki wynik? 2:1 dla Legii. Dobrze, że tylko dwa. Bo Legia miała drużynę. A kadra? Tego dorzucimy stąd, tego stamtąd, a gdzie kolektyw?” – pytał w wywiadzie dla weszlo.com w 2010 roku.
Po opuszczeniu Legii Pisz wyjechał na kilka lat do Grecji. Do Polski wrócił w 2001 roku i trafił – za namową trenera Janusza Wójcika – do Śląska Wrocław. Ostatnim klubem w jego karierze była Pogoń Staszów. Po zawieszeniu butów na kołku zamieszkał w rodzinnej Dębicy. Odsunął się w cień, bo jak mówił, nigdy nie lubił życia w blasku fleszy. Zajął się szkoleniem młodzieży, prowadził Iglopool (awansował z nim do IV ligi), a później pracował na orliku w miejscowym MOSiRze.
Czek – dokument wystawiony w ściśle przez prawo czekowe przewidzianej formie, zawierający polecenie wystawcy, skierowane do banku, wypłacenia oznaczonej kwoty pieniężnej okazicielowi czeku lub wymienionej osobie, ze środków, jakimi w tym banku dysponuje wystawca. Polecenie wypłacenia środków pieniężnych musi być bezwarunkowe.
Czek jest przede wszystkim środkiem zapłaty, bowiem wręczany jest zamiast pieniądza, przy zakupie towarów lub usług. Podstawą prawną funkcjonowania czeków w Polsce jest ustawa Prawo czekowe z 28 kwietnia 1936 r.
Nazwa czek pochodzi od arabskiego słowa szakk oznaczającego odroczoną płatność.
Wystawca czeku nosi nazwę trasanta. Może nim być każda osoba fizyczna lub prawna albo ułomna osoba prawna posiadająca rachunek bankowy. Trasatem czeku jest natomiast bank, który prowadzi rachunek trasanta. Bank (trasat) nie odpowiada czekowo, tzn. nie ma obowiązku zrealizować czeku, jeśli na rachunku wystawcy brak jest środków na wykup czeku w dniu jego realizacji. Remitentem czeku jest podmiot, na który czek wystawiono. Czek można wystawić na określoną osobę (czek imienny) lub na okaziciela. Prawa z czeku mogą być przenoszone przez indos. Istnieje również forma czeku wystawionego na określonego remitenta, bez prawa przenoszenia uprawnień na inną osobę (czek rekta). Czek zawsze jest płatny za okazaniem.
Rozliczenia za pomocą czeków są jedną z form płatności bezgotówkowych. Czeki są nadal popularne w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii czy Francji, ale w Polsce nigdy nie były szeroko stosowane jako forma rozliczeń pieniężnych.
Zadanie:
Koordynaty +/- 5m. Weź ołówek. Powodzenia :-)
[źródło] wikipedia, laczynaspilka.pl