Język polski zapisujemy od lewej do prawej strony, ale właściwie dlaczego?
W pewnym sensie odpowiedź jest prosta. Do zapisu polskiego, jak wielu innych języków europejskich, używany jest alfabet łaciński. Po łacinie pisano właśnie od lewej do prawej, a my, przyjmując w XII wieku alfabet łaciński, przejęliśmy również ten zwyczaj. Zresztą jest całkiem prawdopodobne, że nawet gdybyśmy się na ten krok nie zdecydowali, to i tak pisalibyśmy od lewej do prawej - bo wtedy pewnie wybralibyśmy cyrylicę wywodzącą się (tak jak i alfabet łaciński) z alfabetu greckiego. Jednak nie wszędzie na świecie podjęto tę samą decyzję.
Choć wśród systemów pisma zapisywanych od prawej do lewej są tak egzotyczne przykłady jak używana na Malediwach taana czy pismo adlam opracowane w latach osiemdziesiątych przez dwóch gwinejskich nastolatków, to jego praźródła prawdoopdobnie są te same w większości przypadków i należy się ich doszukiwać w piśmie używanym do zapisu praprzodka jęzków semickich (takich jak arabski, aramejski czy hebrajski). Jedna z hipotez, dlaczego zapisywano go właśnie w tę stronę mówi o tym, że skrybowie pisali dłutem po kamieniu i wygodniej im było trzymać dłuto w prawej ręce, a co za tym idzie pisać od prawej do lewej.
Okładki książek zapisanych alfabetem arabskim, w których strony przekłada się z lewej na prawą.
Pisanie od prawej do lewej ma pewne naturalne konsekwencje, które dla ludzi do tego nieprzyzwyczajonych mogą być bardzo zaskakujące. Do ich przykładów należy kierunek przekładania stron w książce lub poprawne ułożenie tekstu na plakacie czy prezentacji multimedialnej, tak żeby czytanie go było łatwiejsze i bardziej intuicyjne dla odbiorców. I choć w Polsce na co dzień nie musimy się o to martwić, to warto zdawać sobie z nich sprawę - w końcu od prawej do lewej czyta ponad pół miliarda ludzi na naszej planecie!