Incydent Jerzmanowicki

polska wersja katastrofy tungunskiej

14 stycznia 1993 r. około godziny 18:50 ludzie w Jerzmanowicach zobaczyli silny błysk światła, wkrótce po nim głośny i tępy huk. Błysk widoczny był nawet na rynku w Krakowie. W okolicy Babiej Skały w 30 domach uległy zniszczeniu włączone do prądu urządzenia elektryczne: żarówki, telewizory, lodówki, sprzęt AGD. Błysnęły światłem nawet nie włączone żarówki, a na metalowych krawędziach pojawiły się ognie św. Elma. Zaraz po wybuchu na domy, stodoły, garaże i pola zaczęły spadać bryły wapieni. Największe z nich miały rozmiar wiadra. Pękały szyby w oknach, eternit na dachach, a na polu od drobnych wapiennych okruchów zrobiło się biało. Większych okruchów wapiennych było kilkaset, drobnych tysiące. Od uderzenia odłupany został wierzchołek Babiej Skały, sama zaś skała została przeryta wieloma szczelinami, którymi energia szukała dojścia do ziemi. Przed uderzeniem świadkowie widzieli ognistą kulę lecącą w kierunku Babiej Skały.

Zdarzenie to badali naukowcy z Obserwatorium Astronomicznego UJ oraz z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, pod kierunkiem prof. A. Maneckiego z Zakładu Mineralogii i Geochemii. Ich zdania były podzielone; niektórzy uważali, że w Babią Skałę uderzył piorun kulisty, inni, że meteoryt. Obserwatorium Geofizyczne PAN w Skale zanotowało dwa wstrząsy.

Dla pierwszych trzech znalazców orginalne certyfikaty z lawy przywiezione z Etny.

Czeker do finału:

You can validate your puzzle solution with certitude.