Nieuwerkerk aan den IJssel ontstond halverwege de 13e eeuw in een drassige omgeving langs de IJssel. De toenmalige bewoners van Nuwekerke, zoals het toen heette, leefden vooral van de visserij en de jacht. Aan het einde van de 15e eeuw begon men met het afgraven van de veengrond rond het dorp het zogenaamde turf steken. Daardoor ontstonden grote plassen.
Na de drooglegging van de Zuidplaspolder (1840) en de Prins Alexanderpolder (1874) werd Nieuwerkerk ineens omringd door vruchtbare landbouwgrond en dus groeide de agrarische sector enorm.
Vanaf eind 19e eeuw kwam er steeds meer tuinbouw in Nieuwerkerk eerst gewoon op de kouwe grond en vanaf begin 20e eeuw begon men onder glas te telen, eerst gebeurde dat in zogenaamde platte bakken (plat glas) die 's winters met vorst afgedekt werden met rietmatten.
Eind jaren 30 van de vorige eeuw verschenen de eerste staande kassen en al gauw ging men de kassen verwarmen. In het begin werd er met steenkool gestookt rond 1950 kwamen de eerste olie gestookte ketels tot men begin jaren 70 overstapte op aardgas.
Toen Rotterdam na de 2e wereldoorlog uit ging breiden moesten de tuinderijen daar, die voornamelijk aan de Kralingseweg en de 's-Gravenweg gevestigd waren plaats maken voor woningbouw. Heel veel van de tuinders daar vandaan zijn toen naar Nieuwerkerk gekomen, de meesten in de Zuidplas polder vooral tussen de Westringdijk en de 1e Tochtweg.
Vanaf ongeveer 2005 is de tuinbouw in dit gebied langzaam aan het doodbloeden o.a. door gebrek aan uitbreidings mogelijkheden en verminderd perspectief. Er staan nog wel veel kassen maar in veel gevallen wordt er niet meer vernieuwd en ook zijn er veel kassen waar niet meer in geteeld wordt en die bijvoorbeeld als (caravan) stalling worden gebruikt.
Vanaf de verstopplek van deze cache heb je nog zicht op wat kassen.