2025
Geocaching HQ viert 25 jaar geocaching
&
Dani+Iris viert 18 jaar geocaching ervaring
Dit feestjaar is dan ook het juiste moment om te reflecteren over de prille jaren van geocaching en hoe dit alles ondertussen is geëvolueerd. Met deze geocache willen we vooral onze beste herinneringen naar boven halen en misschien zelfs een beetje de sfeer van de verloren pareltjes terug tot leven wekken.
Spoiler alert:
- Dit is een ode aan slow geocaching
- De verhaallijn, de stijl en de opzet zijn niet origineel en bevatten bewuste verwijzingen naar en herwerking van onze gesmaakte vorige cache ervaringen.
Deze letterbox is een combinatie van verschillende opeenvolgende onderdelen:
- een mystery die je gerust thuis kan oplossen
- een wandel- of fietstocht van minstens 13km waarvoor je je GPS niet nodig hebt
- een korte zoektocht met GPS naar de finale cache container
Opgepast: je moet echt wel elk onderdeel eerst afgewerkt hebben vooraleer aan het volgende te kunnen beginnen. Voel je je niet zeker over het startpunt van de wandeltocht? Dan kan je eerst je oplossing van de mystery controleren.
De cache container bevat een logboek, een op maat gemaakte stempel en bijbehorende goodies.Gelieve deze stempel niet te verwijderen en enkel te gebruiken om je eigen notitieboekje af te stempelen als herinnering. Je kan ook met je eigen stempel in het cache logboek je bezoek registreren.
Praktisch:
- De wandeling verloopt op de overgang van het heuvelachtige Hageland en het weidse Haspengouw, door holle wegen en over grotendeels onverharde verkeersvrije paden.
- Je kan dit ook perfect als een fietstocht doen maar in dat geval raden we toch - zeker bij lange perioden van regen - eerder een MTB aan.
Veel moeite dus voor 1 found log 
Alleen aan te raden voor liefhebbers, gelijkgestemden of nostalgische zielen. Voel je je aangesproken? Volg dan hieronder het spoor van Het Gele Teken!
Hier zit ik weer te wachten... Lady Knütsen heeft na 10 jaar weer een teken van leven gegeven. Plaats van afspraak is weer zo een legendarisch staminee. Hoe ze deze plaatsen blijft uitzoeken... Het zal wel aan haar dramatisch gevoel voor nostalgie liggen.
Ik kreeg een tijd geleden een telegram. Niet zo een elektronisch onding maar the real thing, fysiek aan huis afgeleverd door een bode. Een mens moet tegenwoordig al veel moeite doen om zoiets nog verstuurd te krijgen. De keuze voor dit parachronisme verraadt dan ook de identiteit van de verzendster nog voor ik het bericht moet lezen. En ook de opdracht geformuleerd in het voor haar typische Dunglish: "No Enchilada: Go Eco Swag". Ondertekend door “Susan”. Jawel: omdat ze dit weer "secret" wilde houden. Raar briefje. Benieuwd of ons weerzien iets gaat opbrengen. Een ding heb ik me alvast voorgenomen: een kus moet ze niet meer van mij verwachten. “Bro Mike” laat zich daar niet meer toe verleiden.
Ik bestel ondertussen al mijn tweede Bierbeek Tripel en doe alsof ik het gele etiket grondig bestudeer, ondertussen de aankomende gasten in het oog houdend. Allemaal best gezellig maar wat zit ik hier weer mijn tijd te verprutsen?
Plots wordt het lieflijke tafereeltje van de rustieke dorpskern onderbroken door een gezoem. Alle hoofden kijken naar boven en zien... out of the blue een futuristische vliegende auto aanvliegen? Het wit glimmende ding zet zich pal neer voor het terras en ik lees gefascineerd “SkyDrive SD-XX” op de flanken! Voordat ook nog maar iemand kan reageren springt de piloot eruit en loopt op het terras af… recht naar mijn tafeltje! Ik herken onmiddellijk die boeventronie! Het zal toch weer niet waar zijn zeker! Nibla Cemen?! Is die beroepscrimineel weer op vrije voeten? "Ha, dag, goed om je nog eens te zien", veins ik met een geforceerde glimlach. Vriendelijke begroetingen zijn niet zijn ding, in tegendeel. Hij gaat achter mijn stoel staan en de snoodaard doet me een blinddoek om! Stomverbaasd voel ik dat hij me hulpeloos de SkyDrive induwt. Onmiddellijk nadien voel ik ons opstijgen en, eenmaal op kruishoogte, de maximumsnelheid inzetten.
Al een chance dat ik hier een déjà vu krijg en de tegenwoordigheid van geest bewaar door rustig de seconden te tellen. Maar wanneer de SkyDrive plots en bruusk afremt en de afdaling inzet, heb ik nog maar 66 seconden geteld.
Mijn interne kompas laat me deze keer volledig in de steek. Maar als ik uitstap voel ik direct dat we hier hoog en droog zitten en ik voel nattigheid. Omdat door de wilde vlucht de blinddoek los is komen te zitten trekt de schurk met een wilde ruk mijn blinddoek af. Mijn hoofd wordt hierdoor met een snok naar achter getrokken. Ik knipper met mijn ogen in het felle zonlicht en zie prompt blauwe en oranje vlekken?!
Hmm… Wat ik hier zie doet me terugdenken aan die Bierbeek Tripel die ik pas te snel achterover heb geslagen. Heb ik me dan toch van bier vergist en was het een Bierbeekse? Al die anachronismen doen me aan de tijd twijfelen en ergens bekruipt me het gevoel dat dit niet toevallig is. Die bandiet doet me soms aan Krimson denken en teletijdmachines en crazy uitvindingen zijn dan niet ver weg. Maar soit, we wijken af en dit klinkt als een ander verhaal.
“Damn…”
Ik hoor hem binnensmonds vloeken.
Blijkbaar heeft Cemen deze cache-napping maar vlug in mekaar geknütseld. Hij had er duidelijk niet op gerekend dat dit domein goed bewaakt wordt door een Groep van 4 Security specialisten: Kendal, Glenn en Blake en die er steeds die betweterige Mortimer bijsleuren. Als die hem op het spoor komen dan gaat dat spelletje hier snel gedaan zijn!
“We gaan nu te voet verder", snauwt hij, grijpt me bij de kraag en duwt me voor zich uit. Door die lange tijd geblinddoekt geweest te zijn, moet ik mijn ogen dichtknijpen in de opkomende zon: hij wil me desoriënteren.
We zijn nog maar pas op weg of hij duwt me al een wit-rood gemarkeerd paadje in. Geen tijd om herkenningspunten te observeren want we duiken de natuur in…
De weg is vrij goed in het landschap verscholen en moeilijk berijdbaar. Nibla Cemen probeert zonder twijfel zijn vluchtweg voor mogelijke achtervolgers vanuit de lucht te verbergen. Maar zijn kompanen wil hij wel de weg wijzen en hij laat dan ook een spoor van Gele Tekens achter. Gelukkig zijn mijn ogen ondertussen terug gewend aan het daglicht zodat ik heimelijk mentaal nota’s kan nemen van onze tocht.
Dat komt al onmiddellijk goed uit want al in de eerste bocht blijft de schelm verschrikt staan wanneer hij een machtige vogel op ons ziet afvliegen. Oef! Die staat stil. Hij onderzoekt het beest grondig van kop tot teen om zich ervan te vergewissen dat hier geen camera verborgen zit. Hij staart ook intens naar het naamplaatje. Het enige opvallende is het cijfer dat hier staat en… Wauw! Ik noteer ondertussen dit cijfer en markeer het met een S. Gerustgesteld maar onder de indruk zet Cemen de weg naar beneden verder. Hij voelt zich nu veilig onder dit gebladerte.
Lang duurt dat echter niet want ik hoor hem vanaf dan op elk kruispunt tellen: 1, 2 en 3! Hier links afslaan, blaft hij me toe! Hij is averechts want de pijl staat hier naar rechts? Niet veel verder is hij zelf het noorden kwijt met het volgen van die wit-rode tekens en staat hij te twijfelen bij… een rood-witte paal?! Maar dan schiet hem blijkbaar weer iets te binnen en hij volgt het pad langs de Kleine Beek. Hij zoekt beschutting en moeilijk berijdbare paadjes…. Maar op het einde heeft hij zich hierin misrekend want we kruisen een drukke baan… Gelukkig is het aan de overzijde rustig wandelen. Ik zie hem nu schichtig naar links kijken. Hij is naar iets op zoek en… iets verder houdt hij links stil bij een spionkop. Is hij hier weer op zoek naar een camera? Neen! IJdel als hij is, schikt hij nog vlug zijn haar in de spiegel vooraleer we weer verder gaan.
De weg kronkelt verder en wordt weer meer en meer onberijddbaar. Zijn strategie is voorspelbaar: een dwaalspoor leggen voor de achtervolgers maar zelf ijverig het wit-rode kruimelspoor volgen en zich verschuilen onder het bladerdek in de holle weg. Alhoewel… op het volgende kruispunt in het midden van het open landschap besluit hij toch de verharde weg in te slaan. “Hier gaan ze zich vastrijden!” buldert hij en rukt het onderbord dat waarschuwt voor de tractorsluis weg en laat enkel het ! staan. Alle truken van de foor zet hij in: een tweesporenbeleid dat al snel overgaat in kinderkopjes. Weer een manier om de achtervolgers het leven zuur te maken. Maar eenmaal de sluis in zicht moet hij even rusten en zet zich neer op de bank. Ik slaag erin de QR code te scannen en het daarin voorkomende cijfer te noteren als T. Van hieruit ziet hij duidelijk weer de ideale vluchtweg en besluit hij de kinderkopjes achter zich te laten en een onverhard pad in te slaan: holle wegen zijn zijn geliefde dwaalsporen. Eenmaal we weer open bovenaan in het landschap staan, kiest hij links, weg van de beschaving: drukke banen wil hij niet meer per ongeluk oversteken!
Zijn sporen uitwissen doet hij grondig en we slepen onze voeten door de modder totdat… we ineens weer op de verharde ondergrond staan. “Dedju… de beschaving is hier ook al aangekomen”, gromt hij. Op het daaropvolgende kruispunt bevindt Nibla zich in een interne chrisis: sporen uitwissen, dat is waar hij van houdt. Dus neemt hij weer links: “Weg van Teddy! Driemaal links is scheepsrecht”, gniffelt hij. Rare gast. We houden ons weer aan de beproefde formule van tweesporenbeleid gevuld door kinderkopjes en negeren ondertussen alle zijsporen totdat…. We uitkomen bij een windzak en ongerust kijkt hij in de lucht. Hij weet als geen ander dat het gevaar uit de lucht kan komen. Maar het gevaar kan hier opmerkelijk lager bij de grond zijn: voor “klein kinderen” of een “gevaarlijke hond” moet je hier oppassen. “Goed dat er voor hen werd gewaarschuwd”, fezelt hij. Een onmens is hij nu ook weer niet en laat me hier even op krachten komen met een Hot Dog. Ik probeer de tijd te rekken en ondertussen uit mijn linkooghoek kan ik net het laatste cijfer noteren van het huisnummer. Ik onthou het als U. Daarna voert hij weer zijn bekende recept toe: weg van de beschaving (beneden in het dal hoorde hij de klokken luiden… hij gruwelt ervan: The Only Way is Up!)
“Met een paradepaardje zouden we hier snelheid kunnen maken…” loeit hij en met weeral een blik in de spiegel gaat hij op weg. Het was me al opgevallen: zijn afkeer voor beton en liefde voor zo weinig mogelijk verharding is groot. De eerste kans die zich voordoet neemt hij resoluut. "Gezellig: grind en zand. Daar zullen ze niet door durven of kunnen!" Lang duurt zijn genot niet want hij botst weer op het tweesporenbeleid gevuld door kinderkopjes, maar ook hier weer volgt hij zijn instincten: weg van de beschaving (is de tijd ondertussen zo snel verlopen of blijven stilstaan? In het dal hoor ik weer diezelfde klokken luiden?!)
En het begint een voorspelbaar patroon te worden: de eerste kans die hij krijgt om me een pad in te duwen zonder beton grijpt hij. We duiken weer een holle weg in die we blijven volgen zonder ook maar ergens af te slaan totdat… we tot tweemaal toe een konijnenpijp door moeten ploeteren?! Straf dat die dingen hier zo groot zijn. Ietwat verder zie ik de bevestiging van wat ik al vermoedde: in dit bos zullen we nog vele avonturen beleven. Vloekend op het beton onder onze voeten glinsteren zijn ogen weer bij het zien van kinderkopjes. Cultuur, Autoriteiten, Beschaving en Onderwijs zijn niet aan hem besteed. Hij kiest voor de beschutting en boos wordt hij niet bij dit watertje: hij kiest er voluit voor! Ik begin er ook gerust op te worden want we komen in meer bewoond gebied: twee statige blauwe zuilen doemen voor ons op en duwt hij me door om wat verder bij de bakker te laten uitrusten. We zijn beide uitgeput van de tocht en hier zitten we beschut voor onze achtervolgers? De booswicht zit zelf niet stil en zit om de hoek bij weer twee zuilen geïntrigeerd te kijken. Hier wache ich? Een anker? Het massief zilveren cijfer dat hierbij hangt staat alvast ook in mijn geheugen gegrift als E.
We zetten onze tocht verder en moeten nog maar eens doorheen twee gebekerde zuilen en ik hoor Cemen weer vloeken op de drukte van de beschaving: “Auto’s die laag vliegen zijn ondingen”. Ik denk dat het vooral is omdat hij hier niet zo goed in de spiegel zijn haar in de plooi kan leggen. We voelen ons hier een zwakke weggebruiker met alleen beschamende bescherming en daarom probeert hij zich zo snel mogelijk in veiligheid te brengen en hij is pas in zijn nopjes als hij ietwat verder een vorstelijke straat kan induiken. Zeker omdat die na zijn vakantiewoning terug overgaat in… kinderkopjes! Met volle teugen geniet hij hier hoe schots en scheef er alles bij ligt: “Hier gaan ze hun voertuigen stuk rijden”. Hij blijft daarom de kinderkopjes volgen en weigert de afslag naar de onverharde weg. Iets verderop loenst hij rechts naar wat schapen. Tiens, wat staan die hier zo stokstijf te doen? Behoedzaam gaan we verder, oppassen dat ze ons hier niet bespieden van achter het glas? Eenmaal veilig uit het zicht achter het muurtje steekt hij een brief in de verroeste klep. Ik merk hier het meest significante cijfer op als P.
Dwaalsporen zijn zijn ding, dus doet hij net wat zijn achtervolgers niet van hem verwachten en verlaat hij op de viersprong de kinderkopjes voor een zanderig pad. We zijn ondertussen al zo lang onderweg dat ik nu weer recht in de middagzon moet kijken. Nibla Cemen doet zijn best om me te desoriënteren maar ik blijf ijverig uitkijken naar aanknopingspunten in het landschap. Cemen blijft rechtlijnig: geen enkele afslag neemt hij in overweging. Hij maakt nu tempo. Geregeld duiken we onder het bladerdek, de beschaving is ver weg. Het is wel een lange weg waar we uiteindelijk weer wit-rode tekens kunnen volgen…Totdat we die snelheidsduivels weer in het vizier krijgen. We scheren er rakelings langsaf maar… ook wanneer we na een slome S-bocht zijn vervloekte beton onder de voeten krijgen volgt hij deze toch, waarbij we gelukkig nu niet onder maar boven een aantal opeenvolgende vervloekte bruggen moeten passeren.
Eens erover ziet hij een plaat die bijna kabouters aankondigt wat hem duidelijk niet zint: de slechterik neemt de afslag ervoor naar de rood-witte kruisweg. Aan de zijkant van het imposante vierkant verwondert het me dat hij de toeristische informatie begint te lezen ondanks... de verwoede pogingen van de bewoners om deze aan het zicht te verbergen. Heeft hij toch ergens interesse in de geschiedenis achter dit monument? Het laatste cijfer bewaar ik als I. Nu laten we de beschaving weer achter ons en Cemen blijft koppig verder stappen op de beton totdat... die plots stopt. Hij is nu ook totaal het noorden kwijt, weet niet meer wat te doen en… ik grijp zijn onoplettendheid om het op een lopen te zetten. Ik keer snel om en kan nog net het groene hek bereiken waar ik het noodtelefoonnummer probeer te memoriseren. De ellendeling was spijtig genoeg alerter dan ik vermoedde, vangt me snel in de kraag en slaat me in de boeien, doet de blinddoek terug om, steekt een vod in mijn mond en stopt me in… een kluis. Door alle stress heb ik nu enkel nog maar het meest voorkomende cijfer van dat telefoonnummer in mijn hoofd. Met mijn allerlaatste krachten slaak ik een kreet: Mmm!
Help wie komt me hier redden!
Je kan me vinden op
N 50° 4S.EPT E 004° 4I.MUS
