Een gedicht van Joost van den Vondel
Naar een fabel van Aesopus
Een arme, en slechte sloor, die eerstmaal kwam aan 't schrapen,
Bekwam een Lombaardsch' hen, heel zonderling geschapen:
Die, zwanger dagelijks, haar gretige waardin
Een gulden ei in 't nest bracht tot bezolding in.
Waar uit dan overvloed en rijkdom 't gretig herte
Van deze vrekke-zak bezaten vol van smerte:
Die, met dees vaste rente en inkomst niet vernoegd,
Heeft tot der hennen dus haar redenen gevoegd:
"'t Is waar, ik erf van u de dagelijksche vruchten;
Maar laas! zij knagen 't hert, en blijf vol ongenuchten:
Ik moet zelf zien den grond, ik moet zelf zien den schat,
Daar in mijn droeve ziel steeds droefheid heeft gehad."
Zij keeltze met een mes, en hoopt met eender vlagen
Den heelen schat en 't goud gelijklijk uit te dragen.
De gierig' haar bevindt bedrogen in haar zin:
Terwijl zij schatten zoekt, verliest zij haar gewin.
's Gelijks is menig mensch met de inkomst niet te vreden,
Maar tracht naar grooten staat, en ijdle heerlijkheden:
Waagt al zijns vaders haaf moedwillig op een bot,
Verliest zijn schat en hope, een onverwachte lot!
Wijs is hij die genoegt, of leert genoegen leeren.
Die wikt eerst eer hij 't waagt, zal na-rouw van hem keeren.
De cache
Valt de hen nog te redden?
Durf je daar de schat om te verwedden?
Draai de moer niet los:
Dan ben je de klos.
Pas op, ben niet medeplichtig,
doe het rustig en voorzichtig.
Langzaam en met beleid,
het wapen uit de henne bevrijd.
Als verwijderd is het "mes",
de eerste stap naar het succes
