🎁 De Carpoolcache van Schipluiden 🎁
De lucht was grijs en de wind blies koud over de weilanden rond Schipluiden, maar op de carpoolplaats hing een vrolijke sfeer. Tussen de auto’s stonden een hoop vrienden — GeoPietje, Eikenhofjes, Roenir ,Xizat enzo. — druk pratend en lachend.
Ze kenden elkaar al járen door het geocachen, en de carpool bij Schipluiden was hun vaste verzamelpunt voor nieuwe avonturen. Daar begon altijd de dag: een thermoskan koffie op de motorkap, een koek erbij, en plannen maken voor de volgende cachetocht.
“Volgens mij ligt er hier een nieuwe mysteriecache,” zei Eikenhofjes terwijl hij zijn telefoon pakte.
“Ja, eentje die pas gisteren online is gekomen,” knikte Roenir enthousiast. “De eerste die hem vindt, krijgt de FTF!”
Ze begonnen te zoeken — onder bankjes, bij verkeersborden, zelfs bij de picknicktafel waar altijd dat ene verdwaalde blikje cola stond.
Maar ineens klonk er achter hen het gerinkel van belletjes en het geratel van een bakfiets.
Ze draaiden zich om, en daar kwamen Sinterklaas en twee vrolijke Pieten het terrein opgereden!
De bakfiets zat vol met strooigoed en pakjes, en de Pieten zwaaiden enthousiast.
“Goede middag, trouwe geocachers!” riep de Sint met een glimlach. “Ik hoorde dat jullie hier al jaren samen op jacht gaan naar verborgen schatten!”
De vrienden begonnen te lachen — hoe wist hij dat nou weer?
“Zelfs op de carpool van Schipluiden kunnen we niet ongezien blijven,” grapte Xizat
Sinterklaas stapte af, keek even geheimzinnig rond en zei:
“Weten jullie dat hier al sinds de 17e eeuw een oude schat verborgen zou liggen? Ik dacht, laat ik eens kijken of mijn moderne schatzoekers hem kunnen vinden.”
Piet wees met een knipoog naar een dammetje verderop in het water .
De vier stormden ernaartoe — en jawel, daar zat een klein cache verstopt, met een sticker van een staf en mijter erop!
Binnenin lag een logrolletje met de tekst:
“Voor wie samen zoekt, is vriendschap de mooiste vondst.”
Er zaten ook een paar chocolademunten in — en een pepernoot in de vorm van een geocache-logo.
De vrienden schoten in de lach, maakten een groepsfoto met Sinterklaas, en logden trots hun vondst.
“FTF, én strooigoed,” zei Eikenhofjes glimlachend. “Beter wordt het niet.”
Toen de Sint en zijn Pieten verder trokken richting Delft, bleef de carpool weer stil achter. Alleen een paar kruimels pepernoot herinnerden nog aan het magische moment.
En terwijl ze hun spullen inpakten, zei GeoPietje:
“Volgend jaar weer hier, hè? Wie weet wat de Sint dan voor ons heeft verstopt.”
Ze stapten in de auto, met warme harten en koude neuzen — en de wetenschap dat sommige tradities, net als vriendschap, nooit verdwijnen.
