Meneer de Raaf en het Geheim van de Glimmende Steen
Meneer de Raaf was de oudste en wijste vogel van het hele bos. Zijn veren waren diepzwart en glansden in het zonlicht als gepolijste stenen. Hij vloog altijd sierlijk over de boomtoppen en niemand kon zo prachtig vertellen als hij. De dieren noemden hem altijd beleefd Meneer de Raaf, want hij had iets deftigs in zijn houding en manier van spreken.
Op een ochtend zat Meneer de Raaf op zijn favoriete tak boven een oude eik. Terwijl hij zijn veren gladstreek, zag hij iets glinsteren tussen de bladeren op de grond. Zijn ogen, scherp als altijd, knipperden nieuwsgierig. Hij vloog naar beneden en vond daar een klein, lichtgevend steentje dat zachtjes flonkerde alsof er een ster in gevangen zat.
Hij keek ernaar en voelde een vreemd tintelend gevoel. Dit was geen gewoon steentje. Hij besloot het mee te nemen naar zijn nest om het beter te onderzoeken. Maar nauwelijks was hij opgestegen of hij merkte dat hij niet de enige was die het steentje had gezien. Uit de struiken kwam Lila het jonge hertje tevoorschijn. Ze keek met grote, nieuwsgierige ogen naar hem.
Meneer de Raaf vroeg haar beleefd of ze iets nodig had. Lila vertelde dat ze de glimmende steen ook had opgemerkt en dat ze zich afvroeg of het misschien iets magisch was. Meneer de Raaf knikte langzaam en zei dat sommige dingen in het bos een geheim dragen dat alleen door wijsheid onthuld kan worden. Lila was onder de indruk en vroeg of ze hem mocht vergezellen tijdens zijn onderzoek. Meneer de Raaf vond dat geen probleem, zolang ze goed zou luisteren en voorzichtig was.
Samen gingen ze op weg naar een open plek waar vaak rustige wind waaide. Daar landde Meneer de Raaf en legde de steen in het zachte gras. Zodra het zonlicht erop viel, begon het steentje nog feller te stralen. Tot hun verbazing verscheen er een klein lichtpuntje dat langzaam groter werd. Het leek op een dansend vonkje dat een rondje maakte boven de steen.
Uit de schaduw kwam toen Boris de das tevoorschijn. Hij vroeg wat er aan de hand was en Lila vertelde alles. Boris keek aandachtig naar het flonkerende lichtpuntje. Meneer de Raaf legde uit dat sommige voorwerpen in het bos herinneringen dragen van vervlogen tijden. Soms laten ze die zien aan degenen die er met respect naar kijken.
Het lichtpuntje veranderde opeens in een klein beeld. Ze zagen een oud boswezen, een soort wijze boswachter die de dieren beschermde. Het beeld glimlachte, alsof hij Meneer de Raaf herkende. Daarna verdween het licht langzaam en werd het steentje weer gewoon glimmend en stil.
Meneer de Raaf knikte bedachtzaam. Hij wist dat de steen een boodschap had gedragen, maar dat de rest van het geheim pas later duidelijk zou worden. Lila en Boris stonden vol bewondering naast hem. Ze hadden nog nooit zoiets meegemaakt en voelden zich vereerd dat ze erbij mochten zijn.
Meneer de Raaf pakte de steen behoedzaam op en besloot hem te bewaren, veilig tussen zijn veren. Hij zei dat hij het bos zou beschermen, net als het boswezen ooit deed. Lila straalde van trots en Boris snoof tevreden. Ze voelden dat een nieuwe taak was begonnen, eentje waar Meneer de Raaf hen misschien nog wel bij nodig zou hebben.
Met een diepe buiging spreidde Meneer de Raaf zijn vleugels en vloog sierlijk weg, terwijl Lila en Boris hem nakeken. Ze wisten dat dit het begin was van een bijzonder avontuur. Want als Meneer de Raaf in beweging kwam, gebeurde er altijd iets groots.
graag het stempeltje in de behuizing laten zitten dit is onderdeel van de cache