Het Avontuur van Noxar de Schorpioen in het Grote Bos
Noxar de schorpioen was niet zomaar een schorpioen. Hij had een glanzend, diepzwart pantser en een staart die in het zonlicht oplichtte alsof er een klein sterretje aan het uiteinde hing. Hoewel schorpioenen normaal niet in bossen wonen, had Noxar besloten dat hij iets nieuws wilde ontdekken. Hij was nieuwsgierig, dapper en niet bang voor een avontuur.
Op een vroege ochtend kroop Noxar het bos binnen. De bomen waren hoog en imposant, en het mos voelde zacht onder zijn poten. Hij keek om zich heen en voelde een tinteling van opwinding. Alles rook anders, klonk anders en zag er anders uit dan de woestijn waar hij vandaan kwam.
Terwijl hij over een boomstronk klom, hoorde hij een zacht geritsel. Uit het struikgewas kwam Spiky de egel tevoorschijn. Spiky keek even verbaasd naar Noxar, want hij had nog nooit een schorpioen gezien. Maar Spiky was vriendelijk en nieuwsgierig, dus hij begroette Noxar warm. Noxar vertelde dat hij op ontdekkingstocht was en dat dit zijn eerste dag in het bos was.
Spiky stelde voor om Noxar rond te leiden. Samen liepen ze tussen de bomen door. Noxar keek zijn ogen uit. Overal waren kleuren, geuren en geluiden die hij nog nooit had meegemaakt. Ze kwamen langs een open veld waar Bruno Brutzel het everzwijn net zijn neus in de grond stak om wortels te zoeken. Bruno keek verbaasd op toen hij Noxar zag. Maar toen hij hoorde dat Noxar op avontuur was, kreeg hij meteen een brede glimlach. Bruno vond het geweldig om nieuwe vrienden te maken.
Met zijn diepe stem zei Bruno dat er midden in het bos een geheime plek was waar het licht zo mooi door de bladeren scheen dat het leek alsof de grond van goud was. Noxar wilde het meteen zien. De drie dieren gingen samen op pad.
Onderweg kwamen ze Meneer de Raaf tegen, die hoog boven hen vloog. Hij landde elegant op een tak en keek met scherpe ogen naar de bijzondere nieuwkomer. Meneer de Raaf vroeg op plechtige toon wat Noxar naar het bos had gebracht. Noxar vertelde dat hij wilde ontdekken hoe het bos leefde en of hij er misschien vrienden kon maken.
Meneer de Raaf glimlachte en wees hen de juiste richting naar de geheime plek. Hij vloog een stukje voor hen uit en liet zien waar de zonnestralen door de bladeren vielen. Toen Noxar, Spiky en Bruno er eenmaal aankwamen, stond Noxar stil van verwondering. Het licht danste over de grond, het mos glinsterde alsof er kleine mysterieuze vonkjes op lagen en de warmte voelde alsof het bos hem welkom heette.
Noxar voelde zich ineens helemaal op zijn plek. Zijn staart lichtte zacht op en het leek alsof zijn pantser nog helderder werd. Spiky tikte hem vriendelijk tegen zijn schouder, Bruno bromde goedkeurend en Meneer de Raaf knikte waardig vanaf zijn tak.
Noxar wist het toen zeker. Hoewel het bos nieuw voor hem was, hoorde hij er precies thuis. En hij wist dat dit nog maar het begin was van vele avonturen samen met zijn nieuwe vrienden.