De Schat van Notaris Fischer Mystery Cache
Hidden : 12/14/2012
Difficulty:
2 out of 5
Terrain:
2 out of 5

Size: Size: regular (regular)

Join now to view geocache location details. It's free!

Watch

How Geocaching Works
Looking for a different adventure?

Please note Use of geocaching.com services is subject to the terms and conditions in our disclaimer.

Geocache Description:


De Schat van Notaris Fischer


Let op, de cache bevindt zich niet op bovenstaande coördinaten.

Op zondag 23 februari 1845 is het eerste orgel van de Oude Kerk in Ede in gebruik genomen. Dit ging echter niet zonder slag of stoot. De commissie, die het geld voor het orgel bij elkaar had verzameld, had voor het openingsconcert een toegangsprijs van dertig cent vastgesteld, in die dagen een kapitaal voor de gewone man. Daar kwam nog bij dat de leden van de commissie en andere vooraanstaande burgers, die een dergelijke entreeprijs prima konden betalen, vrijkaartjes hadden ontvangen.

Dat namen de inwoners van Ede niet; de eens zo geprezen commissie viel met een klap van haar voetstuk. Een ieder had nu eenmaal naar vermogen bijgedragen, niet meer dan billijk dat ook iedereen in de gelegenheid moest worden gesteld, het concert gratis bij te wonen. Het begon aanvankelijk met mopperen en kankeren, hetgeen echter al gauw werd overgenomen door opgeschoten jongelui en mensen van agressievere aard, die meer voelden voor hardere acties, om in de taal van onze tijd te spreken.


Ook notaris Jean Charles Fischer, prominent lid van de orgelcommissie, werd hiervan op de hoogte gesteld, maar die beurde er niet zwaar aan. Toch waarschuwde hij veiligheidshalve burgemeester Prins, die op zijn beurt het gehele politiecorps van de gemeente, in totaal vier veldwachters sterk, optrommelde. Zij kregen opdracht 's avonds om half zeven bij de kerk present te zijn om een oogje in het zeil te houden.

De zondagmiddag werd benut om zoveel mogelijk mensen op te trommelen met als resultaat, dat reeds om half zeven een groot aantal mensen op het kerkplein aanwezig waren. Veiligheidshalve had men alleen de deuren aan de zijde van de Paasbergerweg geopend, waardoor zij die kaartjes bezaten, naar binnen druppelden.
Het aantal buitenstaanders groeide nog steeds aan en de aanwezige veldwachters probeerden deze mensen tot kalmte aan te manen, wat echter een averechtse uitwerking had. Men werd brutaal, slingerde allerlei verwensingen naar het hoofd van de ordebewaarders en begon steeds meer op te dringen.


Een van de grootste praatjesmakers was Teunis Jansen, landbouwer uit de buurtschap Doesburg. Deze was nog wel ouderling en lid van de orgelcommissie, maar van begin af aan de enige die vierkant tegen het heffen van een entreeprijs was. Hij stak zijn verontwaardiging niet onder stoelen of banken; zwaaiend met zijn twee entreekaartjes die hij, als commissielid ook ontvangen had, verklaarde hij tegen een ieder die het maar horen wilde: "Liever slik ik die dingen door, dan ermee de kerk binnen te gaan".
Zijn vrouw schaamde zich bijna dood, al huilend en jammerend probeerde zij hem erop te wijzen dat zijn gedrag een ouderling onwaardig was en trachtte hem naar huis te krijgen. Maar Teunis liet zich niet vermurwen, hij schudde zijn vrouw van zich af en beweerde: "Pas als het recht zijn loop heeft gehad ga ik mee".
De een stak de ander aan, men begon massaal op te dringen naar de deuren, ook zij die dat heel niet van plan waren, maar met de stroom mee moesten. Bijtijds zag de koster het gevaar, hij liet de kaartcontrole voor wat het was, sloot de deuren en grendelde die aan de binnenzijde stevig af. Het was olie op het vuur, onder de kreet "druk maar door", werd getracht de deuren te forceren, maar de stevige eikenconstructie gaf geen krimp.


Inmiddels was het zeven uur geworden en na een inleidend woord van notaris Fischer, begon de organist voor de ongeveer 250 betalende bezoekers te spelen. De eerste tonen van het gloednieuwe orgel, die natuurlijk ook naar buiten doordrongen, bracht de verzamelde menigte op het kookpunt. Iemand greep een steen en gooide deze door de ruiten, wat het sein werd voor een waar bombardement. De gele klinkertjes van het kerkpad werden opengebroken en vonden hun weg door de hoge ramen.
De zojuist begonnen orgeltonen braken abrupt af, de organist vluchtte van zijn kwetsbare plaats naar beneden om zich met de angstige toehoorders, in het midden van de kerk te verzamelen. Hier was men tenminste veilig voor de rondvliegende stenen en glasscherven.

Burgemeester Prins, die zich onder de genodigden in de kerk bevond, kwam, samen met raadslid Horsting, naar buiten om de inmiddels tot duizend man aangroeiende massa tot bedaren te brengen. Hij trachtte te wijzen op het goede van de entreeprijzen, de opbrengst was bestemd voor de diaconie en voor de armen in onze samenleving moest men toch wat over hebben.
Het maakte totaal geen indruk op de mensen, zijn babbeltje werd met hoongelach ontvangen, terwijl er zelfs stenen in zijn richting gegooid werden. Eén daarvan raakte zijn hand, het geen naar zijn eigen verklaring (later in het proces verbaal), weliswaar een pijnlijke hand, maar geen verwonding veroorzaakte. Nochtans achtte hij het raadzaam zich met het raadslid in de kerk terug te trekken. Weer achter veilige muren deed de burgemeester het enige wat hij doen kon: het concert afgelasten.


Het was niemand opgevallen dat Teunis Jansen er, te midden van deze chaos, tussenuit was geknepen. Hij had de uitleg van de burgemeester niet gehoord en hij wilde het geld van de kaartjes teruggeven aan de burgers van Ede.
Hij was naar het kantoor van de notaris aan de Grootestraat (tegenwoordig Notaris Fischerstraat) gegaan en had daar een geldkist weggenomen. Hij dacht dat in die geldkist de opbrengst van de kaartverkoop zat. Dit was echter een vergissing; in de kist zat geen geld, maar een grote hoeveelheid gouden en zilveren sieraden. Dit waren erfstukken van de familie Fischer, een welgesteld geslacht dat oorspronkelijk uit Amsterdam kwam.

Toen Teunis de fout ontdekte, schrok hij enorm en uit schaamte besloot hij zijn daad stil te houden. Terwijl de veldwachters nog druk bezig waren de orde in het dorp te herstellen en de oproerkraaiers aan te houden, heeft hij de geldkist midden in de nacht in de bossen bij Ede verstopt.
Pas jaren na zijn dood is een stuk papier gevonden waarop hij waarschijnlijk de route heeft getekend die hij door het bos heeft afgelegd. Hierop is echter niet aangeven waar de beginpunt van de route is. Zonder het beginpunt is de route niet te volgen en alleen Teunis Jansen weet waar de route begint.


De sleutel van de kist heeft Teunis voor eeuwig bij zich gehouden en het verhaal gaat dat zijn geest hiermee nog steeds in de omgeving rondzwerft.

Om de schat te vinden heb je De Sleutel van de Schatkist nodig. Als je deze hebt gevonden, geeft Teunis Jansen je het begincoördinaat van de route.
Dus hou deze trackable in de gaten !!!

De cache is niet ingegraven, je hoeft dus niet te graven of te prikken. Graag weer net zo terugplaatsen als je hem hebt gevonden.

Succes!!!

Het orgel uit het verhaal staat nu niet meer in de Oude Kerk. Het "Schwarze"-orgel is bij een restauratie van de kerk in 1964 vervangen door het huidige "Van Dam"-orgel. Dit orgel is afkomstig uit een kerk in Nieuwe Niedorp en is oorspronkelijk gebouwd in 1877.

Additional Hints (No hints available.)



Advertising with Us

Inventory

There are no Trackables in this cache.

View past Trackables

What are Trackable Items?